the G site of life

De toevallen die mij toevallen, 1

Een poosje terug vond ik een mailtje van een onbekende vrouw in mijn mailbox met in de titelregel de naam van mijn kat, Djago. Nieuwsgierig opende ik het bericht.

"Hallo G. Ik kwam een foto van jouw kat tegen op je weblog. Is dat misschien mijn Djago? Ik heb hem naar het asiel moeten brengen omdat hij jaloers was op mijn baby. Dat ging niet goed jammer genoeg. Ik mis hem nog erg en vond het verschrikkelijk dat ik die keus moest maken. De Djago op de foto lijkt sprekend op hem. En je schreef dat hij wat schuw was, dat was de mijne ook."

Ik heb Djago uit het asiel gehaald, zoals een aantal vaste lezers vast nog wel weten. Het zou natuurlijk kunnen dat de kat die ik zelf daarna Djago genoemd heb, daarvoor van de schrijfster van de mail was geweest. Wat me intrigeerde in haar tekst was dat ze "mijn" Djago schreef. Het suggereerde alsof haar kat die naam ook had. Terwijl ik, toen mijn ex die naam bedacht, dacht dat ik een unieke naam had gevonden. Het Maleise woord voor "sterk". Wie geeft zijn poezebeest nu die roeptitel? Ze had natuurlijk de naam die ze op mijn blog tegengekomen was, overgenomen in haar tekst, veronderstelde ik, de gedachte die even bij me op was gekomen weer wegdrukkend.

Ik vroeg naar welk asiel ze hem destijds gebracht had en hoe oud hij toen was. De stad en de leeftijd klopten niet. Het was niet hetzelfde dier. Ik vroeg haar toen waarom ze "mijn" Djago had gezegd in haar mail. Ze antwoordde: "Mijn kat heette Djago. Ik heb gegoogled op die naam en kreeg toen jouw weblog en zag een dier dat sprekend op hem leek. Ik dacht dat het asiel die naam aangehouden had en jij daarna ook."

Nee dus.

Ze wilde graag weten hoe het nu met haar ex-kater ging. Helaas wist ze dat nu nog niet. Ik heb haar gerustgesteld in die zin dat mensen die een kat uit een asiel halen, over het algemeen wel veel om dieren geven. Dat ik gek ben op mijn Djago en de nieuwe eigenaar waarschijnlijk ook op haar Djago.

Jammer dat mijn illusie een unieke poezennaam bedacht te hebben nu wel is verstoord... En de naam is nog wel ook aan een schuwe, cyperse kater gegeven. Nomen est omen, de naam zegt het al, zou je bijna denken.

Toeval? 

In mijn volgende blog nog zo'n toeval waar je bijna een toeval van zou krijgen...

Snel

Zonder dat er een boete op staat wanneer ik dit niet doe, toch een kleine correctie op het vorig bericht.

Nog voordat mijn trouwste lezers mijn laatste blog ook nog maar hadden kunnen lezen, zat deze reactie al in mijn mailbox: (toch fijn dat ik zo goed gelezen word en dat men zo snel reageert)

----

Geachte mevr. .,

Hierbij een reactie op uw bericht op uw website.

Wij zijn geen overheidsinstelling maar onafhankelijk en wij ontvangen ook geen subsidie. Dit staat duidelijk op onze website www.overheidsbijdragen.nl vermeld. Wij onderzoeken alternatieve manieren van voorlichting over overheidsbijdragen , o.a. via testmailings op beperkte schaal (niet landelijk) en met een geselecteerd adressenbestand. In principe is informatie over overheidsbijdragen ook te lezen op het internet. Alleen is deze informatie erg versnipperd want er zijn tientallen instanties die zich hiermee bezig houden. Wij hebben het een en ander samengevat en gebundeld in een handige map.

Uit onderzoek blijkt ook dat de kwaliteit van informatieverschaffing door de overheid zelf ver onder de maat is. Veel mensen slagen er nauwelijks in om de gewenste informatie te vinden op het internet. Het niet-gebruik van aantrekkelijke regelingen blijkt omvangrijk te zijn. Het merendeel van de overheidswebsites is matig toegankelijk. Bijna 44% van de gebruikers raakt het spoor bijster. Vaak ontbreekt een gebruiksvriendelijke (menu) structuur. Andere frustraties zijn: Slechte navigeerbaarheid, ambtelijk taalgebruik, moeilijk om iets snel te vinden, weinig samenhang tussen de onderdelen, onduidelijke menu's, langzame sites en kleine lettertypes.

Veel mensen vinden de informatiemap juist goedkoop. Bij de prijs zijn drie opdates inbegrepen. En alle mensen met een uitkering betalen €10,- in plaats van €13,90.

 

met vriendelijke groet,

J. de Koning

Voorlichtingscentrum Overheidsbijdragen

----

Mijn commentaar:

Naar mijn idee bevestigt dit wel waar mijn blog over ging: de overheid die dingen bedenkt en vervolgens niet in staat is dat bij diegenen voor wie het is bedoeld, goed over te brengen. Wanneer de belanghebbenden hun informatie willen hebben om aan te vragen waar ze recht op hebben, moeten ze ervoor betalen. Mooi dat een onafhankelijke instelling dat dan voor ze op een rijtje zet, maar het blijft natuurlijk vreemd. In feite zou de informatiemap, het concept, het orgineel, wat je wilt, door de overheid overgekocht moeten worden, men betaalt het voorlichtingscentrum voor het werk dat ze gedaan hebben. Men plaatst het op postbus 51-site of wat dan ook en iedereen kan het downloaden.

informatie tol

Een paar dagen geleden zag ik een folder op mijn voordeurmat liggen over overheidsbijdragen. Van het Voorlichtingscentrum Overheidsbijdragen. Je kunt in bepaalde gevallen voor bepaalde zaken bepaalde bijdragen krijgen, zo las ik. Zoals dat woordje "bepaalde" al aangeeft, geldt het niet voor iedereen, niet voor alle zaken waarvoor je in dit leven moet betalen en zijn het niet altijd dezelfde vergoedingen. Daar is nu kennelijk zo'n informatiedoolhof van gemaakt dat je er een "informatiemap" voor kunt kopen als plattegrond.

Iets voelde niet goed toen ik dat las. Het besturend apparaat maakt een zoekplaatje van de eigen regels voor ons. Vervolgens moeten wij een sleutel kopen om het te openen: je moet betalen om iets aan de weet te komen wat gewoon openbare informatie is en 'vindbaar' zou  moeten zijn. En als blijkt dat te weinig mensen gebruik maken van vergoedingen waar ze recht op hebben, kan de overheid daar meer publiciteit aan geven. Toegankelijk voor iedereen. Zou je denken.

Maar nee. Dertien euro nog wat kost de geheime schatkaart. En dan maar hopen dat jouw kosten in jouw geval er ook in staan...zou sneu zijn toch als je dan voor geen enkele vergoeding in aanmerking komt terwijl je hoopvol met eurotekens in je lenzen zo'n map hebt aangeschaft.

Ik heb wat vragen aan dat Voorlichtingscentrum. Ik hoop dat ik ze gratis mag stellen... Weetjewat, ik zeg net als die Bekende Nederlander: ik ga het gewoon doen! Hier komen ze dan:

"Hoeveel heeft het gekost elke inwoner van Nederland zo'n folder in de bus te laten bezorgen?"

"Zou je daarvan een campagne over toegang tot overheidsinformatie, welke websites, welke telefoonnummers er zijn, etc., voor hebben kunnen betalen? Of zou je gewoon die informatiemap op een site kunnen zetten?"

"Kan daar nou geen bijdrage voor komen, vroeg ik me af, voor die map? Zodat we gratis kunnen bekijken of we eventueel ergens recht op hebben? En waar vind ik dan hoe en waar ik die bijdrage daarvoor aan kan vragen?"

"Zou ik gratis de antwoorden kunnen krijgen?"

uitspatting

Het is altijd leuk als een kat toont dat hij blij is dat hij weer naar binnen mag. Als vrouwtje vat ik dat natuurlijk op dat hij blij is mij weer te zien. Ook al rent hij alsof hij door een grote hond wordt achternagezeten de huiskamer in linea recta etensbakje. Er wordt niet gegroet, nee, de formule1 ziet de finish (of ruikt?) en niets kan hem nog van de overwinning afhouden. Gierende kattenpoten remmen net op tijd af voor de begeerde brokjes. Zo maakt Djago meestal zijn stormachtige entree.

Gisteravond, het was al bijna nacht, pakte het enthousiasme van Djago wat minder goed uit. Wat zeg ik? Het was eigenlijk een mini-"kat"-a-strofe.

Als je dit in scene zou willen zetten, zou je het nooit lukken, ook al ben je Paul Verhoeven of Michael Bay.

Hier komt het dan. Scene uit Transformer 10: Ik schenk mezelf een glas rode wijn in en wil het mee naar boven nemen, naar bed. Nog even kijken of er een kat is die in de tuin in de startblokken zit voor het geval de achterdeur opengaat. Ik doe die deur open en ja hoor: Djago draaft in kattengalop (2 pootjes voor raken de grond en dan de achterpoten enz.) langs me heen. In de film zou je stofwolken achter hem zien.

Langs mijn achterdeur hangt een touw waarmee ik mijn houten luxeflex van het raam in de deur bedien. Op een of andere manier neemt Djago het touw in zijn vaart der kattenvolken mee. Wat er dan gebeurt is niet te filmen. Zoals ik al zei. Het touw slingert zich als een apenarm om mijn wijnglas. Het volgende moment zie ik het glas in de lucht zweven, nog wel met wijn erin. Dan duikelt het neer als een afgegane vuurpijl, een waaier van vuurwerk in de vorm van rode wijn overal door mijn woonkamer afschietend.

Mickey en Djago stuiven verschrikt weg alsof er bom is gevallen, terwijl die laatste kat juist de oorzaak is van de overweldigende uitspatting. Maar ja, dat is kat-a-logika.

Mijn woonkamer ziet er dan uit alsof er een geweldsdaad is gepleegd. Vooral op de vloer, denk ik, en ga met keukenrol in de weer. Wanneer ik net dan alsnog naar bed wil gaan (met een nieuw glas wijn) zie ik dat er ook wat spatjes op de bank zitten. "Morgen," denk ik moe. En dan even op internet opzoeken: bank en rode wijn.

Daar lees ik de volgende dag dat je wijnvlekken zo snel mogelijk moet verwijderen. Snelheid is dus wel ergens goed voor, Djago. Bovendien zijn het niet een "paar" vlekjes. Bij daglicht lijkt mijn bank een grijze paddestoel met rode stippen. Zout op de wonden? De 1 beweert van niet, de ander zegt: Gewoon doen! Een sopje met ammonia en vloeibaar wasmiddel. In eerste instantie komen er verborgen kleuren op mijn bank naar boven die ik zeker niet bij de bestelling destijds had opgegeven. In de avond lijken de vlekken al iets bleker te zijn geworden, wat beter bij mijn grijze bank past. Ze zijn nog wel zichtbaar, maar ach, bij donker moet je wel je lenzen in hebben om ze te zien (als je die tenminste hebt).

Erg? Niet alles kan mooi blijven al er wordt geleefd in een huis. Dat kan Djago bevestigen.