the G site of life

Onderstaand bericht over mijn boek is vastgezet bovenaan mijn weblog, dus denk niet dat ik niets nieuws meer schrijf, mijn 'beleveturen' vind je nu steeds onder dit boekbericht. Zoals gewoonlijk schrijf ik een paar keer per week ongeveer een nieuwe update(!) over mijn leven en dat is niet alleen over mijn boek... (gelukkig).

MIJN BOEK! (Leuk cadeau voor Valentijnsdag!)

                                         Sinds kort is mijn boek "Fantastisch Charmant" te bestellen. "Fantastisch Charmant" bevat vier langere verhalen en 10 kortere. Het zijn openhartige belevenissen die hier ook op mijn weblog hebben gestaan, maar ze zijn voor het boek wel aangepast. Inmiddels heb ik ze van deze site verwijderd, dat is een voorwaarde van de uitgever. Hoewel lezers hier mijn gestruikel, gehink en looppas (soms zelfs gesprint) op het liefdespad al hebben kunnen volgen (voorzover dat te volgen is) is het toch spannend hoe het in de wereld buiten internet valt.

De pauze met de lover op grote afstand, de ontdekking bij meneer Fantastisch Charmant, het dilemma geborgenheid versus vrijheid, de obstructionele ex in de verse relatie, de vrouw die haar kousen aan wil trekken in het vrije veld. Een graai uit de verhalen. Soms emotioneel, soms grappig, vaak verbazing oproepend. En de vraag: "Wat is de invloed van het fenomeen internet op relatiegebied?" is de gele draad door het boek. Meer keuzes, meer vrijheid maar ook meer succes? Emancipatie in de versierzetten voor de vrouw? Meer mogelijkheden voor de oudere vrouw die vroeger afgeschreven heette als ze boven de 40 was (ik hoor het de dame van het traditionele Relatiebureau nog zeggen!)?

Wil je het boek bestellen, bijvoorbeeld voor je lief voor Valentijnsdag? Noem dan de titel en mijn naam in een erkende boekhandel of kijk op Boekscout.nl in de Boekwinkel. Of: schrijf mij een mailtje, als je denkt dat het boek niet meer op tijd voor Valentijnsdag bij je komt (ongeveer een week productietijd). Het boek kost 14,95 euro.

(Reacties op het boek vind je onder het blog "Ik ben schrijfster", ontglipt me dan").

uitspatting

Het is altijd leuk als een kat toont dat hij blij is dat hij weer naar binnen mag. Als vrouwtje vat ik dat natuurlijk op dat hij blij is mij weer te zien. Ook al rent hij alsof hij door een grote hond wordt achternagezeten de huiskamer in linea recta etensbakje. Er wordt niet gegroet, nee, de formule1 ziet de finish (of ruikt?) en niets kan hem nog van de overwinning afhouden. Gierende kattenpoten remmen net op tijd af voor de begeerde brokjes. Zo maakt Djago meestal zijn stormachtige entree.

Gisteravond, het was al bijna nacht, pakte het enthousiasme van Djago wat minder goed uit. Wat zeg ik? Het was eigenlijk een mini-"kat"-a-strofe.

Als je dit in scene zou willen zetten, zou je het nooit lukken, ook al ben je Paul Verhoeven of Michael Bay.

Hier komt het dan. Scene uit Transformer 10: Ik schenk mezelf een glas rode wijn in en wil het mee naar boven nemen, naar bed. Nog even kijken of er een kat is die in de tuin in de startblokken zit voor het geval de achterdeur opengaat. Ik doe die deur open en ja hoor: Djago draaft in kattengalop (2 pootjes voor raken de grond en dan de achterpoten enz.) langs me heen. In de film zou je stofwolken achter hem zien.

Langs mijn achterdeur hangt een touw waarmee ik mijn houten luxeflex van het raam in de deur bedien. Op een of andere manier neemt Djago het touw in zijn vaart der kattenvolken mee. Wat er dan gebeurt is niet te filmen. Zoals ik al zei. Het touw slingert zich als een apenarm om mijn wijnglas. Het volgende moment zie ik het glas in de lucht zweven, nog wel met wijn erin. Dan duikelt het neer als een afgegane vuurpijl, een waaier van vuurwerk in de vorm van rode wijn overal door mijn woonkamer afschietend.

Mickey en Djago stuiven verschrikt weg alsof er bom is gevallen, terwijl die laatste kat juist de oorzaak is van de overweldigende uitspatting. Maar ja, dat is kat-a-logika.

Mijn woonkamer ziet er dan uit alsof er een geweldsdaad is gepleegd. Vooral op de vloer, denk ik, en ga met keukenrol in de weer. Wanneer ik net dan alsnog naar bed wil gaan (met een nieuw glas wijn) zie ik dat er ook wat spatjes op de bank zitten. "Morgen," denk ik moe. En dan even op internet opzoeken: bank en rode wijn.

Daar lees ik de volgende dag dat je wijnvlekken zo snel mogelijk moet verwijderen. Snelheid is dus wel ergens goed voor, Djago. Bovendien zijn het niet een "paar" vlekjes. Bij daglicht lijkt mijn bank een grijze paddestoel met rode stippen. Zout op de wonden? De 1 beweert van niet, de ander zegt: Gewoon doen! Een sopje met ammonia en vloeibaar wasmiddel. In eerste instantie komen er verborgen kleuren op mijn bank naar boven die ik zeker niet bij de bestelling destijds had opgegeven. In de avond lijken de vlekken al iets bleker te zijn geworden, wat beter bij mijn grijze bank past. Ze zijn nog wel zichtbaar, maar ach, bij donker moet je wel je lenzen in hebben om ze te zien (als je die tenminste hebt).

Erg? Niet alles kan mooi blijven al er wordt geleefd in een huis. Dat kan Djago bevestigen.

Ver-scheiden

In Libelle lees ik dat Wieke (vaste columniste) haar hond moet laten inslapen.

Inslapen, raar woord, we doen het elke avond, meestal, dan vallen we in slaap... zijn we aan het 'inslapen'. Eufemistisch woord. 'Verscheiden' vind ik wel een goed woord. Het is een scheiding van diegene die 'inslaapt'. En diegene gaat ver, ver weg. Niet te bereiken met wat dan ook, niet eens per raket. Navigatiesystemen brengen je er ook niet. Maar dit is even een (gezond) tussendoortje.

Ik lees dat Wieke bij haar hond zit en hem lekkere dingen geeft (die hij eigenlijk niet mag hebben gezien zijn ziekte), wetend dat het zijn laatste dagen zijn. De afspraak met de dierenarts voor het inslapen, het verscheiden, is gemaakt.

En dan komt de hele geschiedenis met Muis weer bij me boven. Volgende week is het een jaar geleden dat ik hem, 's morgens vroeg bij het opstaan, dood op de voordeurmat vond. Zo zat ik bij Muis, op de grond. Hij kon niet meer op de bank springen, hij lag veel in zijn mandje. En ik praatte tegen hem. Dat hij mijn liefste kat ooit was. Dat ik hem verschrikkelijk zou missen. Dat hij moest weten dat ik van hem hield en dat altijd zou blijven doen. Intussen aaide en knuffelde ik hem. Hij spinde, dat deed hij nog tot op het laatst, hoe ziek hij ook was. Hij ging nog speels op zijn rug liggen. Dat was het teken dat ik op zijn buik moest kietelen. Maar ik zag de paniek in zijn ogen toen hij het benauwd kreeg van die houding en heel snel weer, hijgend, zich omdraaide. Ik had geen afspraak gemaakt nog om hem te laten "inslapen", omdat hij nog medicijnen kreeg en de dierenarts dacht dat hij nog wel kon herstellen. Maar Muis at het eten niet waar zijn pilletjes in zaten. Ik wilde hem het liefst thuis laten sterven zolang hij niet teveel leed. Ik zie het allemaal weer voor me.

Nu een jaar later heb ik Mickey en Djago en dat is goed. Ik hou van die twee. Toch komen het vocht van verdriet automatisch wanneer ik lees hoe iemand anders bij haar huisdier zit te "waken" in de laatste levensdagen.

Dag Muis, daar ver weg, ik denk nog vaak aan je, geweldige kat.

Sarah's sleutel

Op een middag staat ze daar voor de deur. Ze rent al naar binnen voordat de bewoner van het huis kan vragen wat ze komt doen. Ze heeft een sleutel en opent een kast die hij nog nooit ontdekt had in het huis: een geheime kast. En dan onthult zich een drama wat onuitwisbare invloed heeft op de levens van alle getuigen van die middag, maar ook op dat van hun nakomelingen. Het slaat diepe kerven in hun psyches die blijven bloeden.

"Haar naam was Sarah" is een boek dat me in een ravijn van ontroering deed storten. Een klein meisje, een oorlog. Een journaliste, een onderzoek. Die twee geschiedenissen lopen eerst in het boek naast elkaar en gaan zich dan vermengen. De betrokkenheid van de journaliste kost haar haar huwelijk. De kastcatastrofe ijlt daarmee ook nog na op niet-getuigen.

Een oordeel laat Tatiana de Rosnay aan de lezer over. Wie is goed, wie is slecht wordt meer: wie is bang en wie durft waanzin te trotseren? Hoe ver gaan principes en solidariteit als de gevolgen daarvan claustrofobisch dichtbij komen? Tijdloze vragen, waarvan je alleen maar kunt hopen dat je in je leven nooit voor die keus komt te staan: dat je een antwoord moet geven dat een handeling van je verlangt in situaties zoals die in het boek voorkomen. Waarbij geen antwoord je later misschien stalkende schuldgevoelens oplevert.

Een verhaal dat me bij zal blijven.

"Haar naam was Sarah", Tatiana de Rosnay, Artemis & co. 

Opnieuw proberen?

Tanden poetsen. Toets indrukken. "De praktijk is gesloten. Wij zijn geopend...".

Etensbakjes katten vullen. Weer mijn mobiel het nummer laten bellen. "In gesprek. Opnieuw proberen?" Nee, ik moet mijn jas aantrekken, ik heb twee handen nodig. Laarzen aan. Wat parfum achter mijn oren en bij mijn polsen. Lippenstift. Laatste blik op mijn gezicht in de spiegel. Duim doet werk. "In gesprek. Opnieuw proberen?" "Ja," communiceer ik met mijn mobiel en laat hem nog een poging doen.

Tas pakken. Voordeur openen. Mijn paadje is al sneeuwloos, Balkenende (heb jij vorige week je eigen straatje schoongeveegd?). De stoep is met een soort transparante appelmoes bedekt.  Mijn voeten maken afdrukken als in zacht cement, zakken er iets in weg. Intussen heeft mijn mobiel weer een paar keer tevergeefs verbinding gezocht.

"Oh, ja, zo'n huisarts heb ik ook," leeft de vrouw bij de bushalte mee. "Je moet vanaf het tijdstip van opening proberen. Liefst net even ervoor. Maar ja, toen was het nog gesloten. En daarna was weer iemand me voor." De vrouw knikt begrijpend.

"Even dat apparaatje van mijn oor naar mijn jaszak brengen, anders ben ik zo onbewust asociaal," ben ik me bewust, wanneer de bus voor me stopt.

Natuurlijk krijg ik juist IN de volle bus het zo gewenste contact. "Uw geboortedatum?"

Okee, dat mag de chauffeur nog wel weten. "Wat zijn de klachten?"

"Mag ik dat een andere keer zeggen? Ik zit in een overvolle bus, anders kon ik jullie niet bereiken."

Dat is goed. Ik heb zowaar een afspraak! Bijna vergeten dat ik die nog moet nakomen. Dit leek al bijna DE klus. 

buurmanschap

Ik begrijp sinds kort het nut van buurmannen...

Dat inzicht ontsproot op Eerste Kerstdag en groeide aan tot een volwassen begrip in de dagen erna.

Ik kwam tot de ontdekking op die voorlaatste X-mas dag dat ik veel inkopen gedaan had, waarschijnlijk ook wel overbodige (die van "voor het geval dat..") maar de stamdrank van een goede vriend die zou komen gourmetten, simpelweg vergeten was! V E R G E T E N!!! Ik had geen drup pils in huis! Ik bekende het hem op MSN en hij bevestigde dat het een feestdagverwoestende ramp was als ik niet ergens nog iets van dat graanvocht wist te bemachtigen...

De winkels dicht. En de bezorgers bleken pas weer op Tweede Kerstdag of later hun diensten aan te bieden. Eureka! De overburen! Smsje: "Kunnen jullie mij redden? Ik heb vergeten bier te kopen en er komt vanmiddag iemand eten die dat graag drinkt!"

"Wij hebben nog wel wat. Hoe laat moet je het hebben, wij liggen nl. nog in bed."

"Tegen vijfen komt mijn gast pas."

"J. komt het straks wel even brengen".

En daar was mijn overbuurman, vleugels op zijn rug als de perfecte reddende Engel, kratje halfvol in zijn hand, beetje glijdend over de toen ook al gladde weg (de vleugels hielpen niet echt). "Wat krijg je van me?" "Laat maar zitten, joh. Zien we wel weer eens."

Begin januari. Ik ben ijverig aan het sneeuwscheppen om iets te scheppen wat enigszins een begaanbaar pad moet worden. Stopt een auto met de achterbuurman. "Heb je nog wel zout?" Nee, dat was ik vergeten natuurlijk te kopen! "Ik strooi wel even als ik terugkom bij jou achter." En die avond kon ik de stoeptegels weer door de sneeuw heen zien.

Vandaag. Een buurman van mijn blok ziet mij moeizaam scheppen. "Heb je geen sneeuwschuiver?" "Die waren uitverkocht." "Hier, leen maar even. Zie maar even wanneer je hem terugbrengt."

Kijk, dan vergeef ik mijn buurmannen dat ze alle weggeruimde sneeuw, inmiddels een behoorlijke duin geworden, op mijn parkeerplaatsje droppen. Ik heb geen auto immers... en tja, bezoek voor mij met auto die moet zich dan maar even behelpen met een plekje verderop...

"Ik zie dat jullie een skipiste voor mij maken achter mijn huis?" De buurman van de sneeuwschuiver kijkt verbaasd, maar heel eventjes, volgt mijn blik naar de berg op mijn parkeerplek, en reageert dan adrem: "Oh, maar hij is nog niet af hoor! Hij moet nog veel hoger worden, anders kun je immers geen mooie afdaling maken!" "Dat is niet erg, ik kan toch niet skien," reageer ik weer.

Daarom bestaan er dus buurmannen.

The party is over now...

Ik heb altijd moeite met een geboorte van een nieuw jaar. Weer tellen van 1 tot 365. Het is natuurlijk puur iets psychologisch. Getallengijzeling. Want je leeftijd en leef-tijd tellen wel door. Ik ben een slow starter.

De laatste dagen in december vind ik een heerlijke feestgeroezemoes-roes. Onderduiken in warmte en kaarslicht: zo moet het opgerold gevoel in de beschermde baarmoeder geweest zijn. Vrienden met wie ik het glas hef. De champagnekurk die de dag daarop onder de bank ligt als glimlach oproepend souvenir. Elke dag word ik via de brievenbus fijne dagen toegewenst. Weerzien met mijn zussen, vader en broer op de familiedag.

Een weg in het donker die aan weerskanten versierd wordt door lampjes in kersttuinen. In huiskamers het Rembrandtlicht van december.

Delicatessen in de aanbieding, vriesvakken met verleidelijke feestelijke nagerechten in drukke winkels met kerstmuziek. Een vaatwasmachine vol bakjes en glazen.  Miljoenen mensen die allemaal op hetzelfe moment gebiologeerd naar de wijzers van de klok staren.

Ik zit in een knusse cocon vol vriendschap, versiering, vakantie en vrolijkheid.

De eerste dag van januari is nog een vacuum. Niemand maalt er naar dat je pas in de middag je bed uitkomt. Stilte op straat alsof er helemaal nooit een omgekeerde lawine van pijlen was die nacht ervoor. De roes gaat niet helemaal cold turkey over in het party-is-over-leven van de nieuwe kalender, gelukkig. Nieuwjaarsdag is een tijdloze tussenstop. 

Maar dan is er toch echt januari om onder ogen te zien. De gordijnen worden open getrokken. Alsof na een tropisch regenwoud de eindeloze woestijn in volle kaalte opdoemt in je blikveld. Een ijskoude wind die je gevoelstemperatuur tot ver onder nul brengt. Januari. Je hebt op het ganzenbord de 365 gehaald en je moet genadeloos weer bij 1 beginnen. Met dan wel het vooruitzicht dat die 365 er ook dit jaar in zit. Jammer genoeg altijd helemaal achteraan.

Ik denk dat ik zo tegen de tiende januari me aangepast heb...

PS: Op de VIVA-Poll "Het is januari. Heb je er zin in?" antwoordt 53%: "Ik ben blut, 3 kilo aangekomen en ik moet weer naar mijn werk. Waar moet ik zin in hebben?" Ik ben niet de enige...

afleiding

Ik zit naar de afbeelding van een feest te kijken in een ruimte vol bezige mensen. Een dronken man duwt een vrouw een salade in het gezicht omdat hij gefascineerd naar een vrouw zit te kijken die twee sorbets op een dusdanige manier voor haar vasthoudt dat het twee gevulde borsten lijken. Een man in pyama klopt boos op het raam. Een grote hond gromt woest naar een man wat verderop die een gescheurde broekspijp heeft. Op de drempel van de kamer staat een vrouw met een pakje in haar hand. De grote tekening leidt me af van het perfecte samenspel van de twee vrouwen die zich boven mijn gezicht bewegen. De vrouw met de bril geeft dan weer een voorwerp aan dat lijkt op een gasaansteker, dan weer een haakpen. Een klein blauw vishaakje. Een ijzeren katapult. De vrouw met het korte blonde haar pakt de voorwerpen aan op een bijna automatische manier waaruit je op kan maken dat het ding precies is wat ze nodig heeft op exact het goede moment. Bewegingen die vloeiend op elkaar volgen. Zonder hapering of aarzeling gaat het aanreiken en ontvangen door als een perfect uitgevoerde tango tussen die twee.

Mijn ogen gaan van de plaat naar het team en terug. Ik zeg helemaal niets. Ik lig. Op de achtergrond klinkt een populair lied uit een radio. Het wordt overstemd door het geluid van de boor. Ik ben bij de tandarts en onderga een behandeling.

Het mooie van dit bezoek is: je verheugt je niet op het bezoek zelf maar wel op het moment dat het weer klaar is. En intussen kan je je verbazen over het perfecte samenspel tussen twee mensen die helemaal opgaan in hun werk, in het moment. Boven een mond.

Enne... aardig van de tandarts om een grote striptekening boven aan het plafond te hangen waarop van alles gebeurt. Elke keer als ik er kom, hangt er weer een nieuwe.

Ik heb het weer gehad!   

thuis

"Dat het een jaar mag worden waar veel muziek in zit," wenste een goede vriend mij. Van een internetcontact via Buurtlink.nl kreeg ik vlak voor de kerstdagen een aantal "nieuwe vrouwen" voor mijn collectie, onder andere Sophie Zelmani. Het lijkt erop dat het met die muziek van 2010 dus wel goed komt.

Daarom deze videoclip van een beetje dromerige Sophie Zelmani voor het inluiden van een jaar met de wens dat mooie muziek je altijd op de achtergrond mag begeleiden en je door de minder leuke dingen heen zal slepen.

"Going Home," zingt ze.

Ik wens iedereen een jaar waarin je je thuis voelt. Ik hoop dat er echt een plek voor je is die je zo kan noemen of dat nu fysiek is of in je hart. Een plaats waar je altijd naar terug kan keren. Na feestdagenbezoek of ander buitendedeuractiviteiten. Na woelige tijden om tot rust te komen. Thuis.

Sporadisch, zulke believers

"Een beetje vertraging is niet zo erg. Ze rijden wel. Ik probeer het gewoon. Als ik er maar kom," zegt mijn aanstaande date dapper. En voegt er aan toe: "Ik hou wel van een beetje avontuur."

Een beetje? Bij de N.S. kom je op hoogtijrampdagen veel tekort, maar zeker geen avontuur. Je staat ergens op een station dat niet in je reisschema voor kwam, wel lekker onbekend, op een tijdstip dat wel in je planning voorkwam maar op een andere plek: dat stond voor het binnenlopen van de vergaderkamer. Je weet niet of de trein die nu klaar staat je daar dan wel brengt. De omroepberichten zijn voor helderhorenden; voor mensen die de gave niet hebben: raadselachtig en geheimzinnig. Vaag meen je het woord "aanrijding" te verstaan. Of is het "stroomstoring"? "Wisselstoring" zou het ook heel goed kunnen zijn. Iets met "ing" in elk geval. De aanwijzingen in dit spoorzoekertjesspel leiden soms tot een 'dwaalspoor', dat maakt het nog spannender. Je wordt naar een perron gestuurd om vervolgens daar van de conducteur te vernemen dat je op een ander perron moet wezen en dan volgt een behendigheidstest: hoe snel je trappen op en af kan lopen. In plaats van een Bongo-bon, de belevenisbon, zou een N.S.-treinkaartje het ook goed doen als cadeau voor avonturiers.

En dat is dan een perikelenreis waarbij het onuitroeibare verschijnsel sneeuw nog niet eens een rol speelt. Ik heb het over een dag zonder opmerkelijke meteorologische verschijnselen. Mijn potentiele afspraak toont zich door de telefoon een echte waaghals op deze sneeuwdag. Ik heb hem al die avond ervoor, ervaringsdeskundige bij uitstek, aangegeven dat ik er geen moeite mee heb ons treffen eventueel uit te stellen. Maar daar wilde hij niet aan.

Hij zal naar het station gaan en kijken hoe het ervoor staat. Want hij wil onze ontmoeting niet zomaar opgeven. Daar heeft hij wel een survivaltocht voor over.

Intussen volg ik het nieuws. De camera gaat langs honderden mensen die kleumend naar lege rails kijken. Amersfoort. Zou je niet beter weten, dan zou je denken dat het een openluchtmuseum is van spoorrails. Niet infrastructuur dat nog gebruikt wordt: er is nog geen wagon in de verste verte te bespeuren.

Ik vrees het ergste voor mijn hardnekkige date. Amersfoort is een belangrijke tussenbestemming voor hem om mij te bereiken. Hij belt. Ik vertel het hem. Zoals al eerder die dag denkt hij nog steeds dat het wel mee zal vallen en vraagt hij of ik zeker weet dat er daar vandaan geen treinen vertrokken? Hij gedraagt zich als iemand die maar niet wil horen dat zijn geliefde echt gezien was met een ander... Hij leest luidop op de site: "Niet met de trein gaan reizen als het niet echt nodig is" (welke fabrikant zal ooit zo zijn product aanprijzen, een pindakaasmerk: "Geen pindakaas eten als het niet echt nodig is"?) "Maar dit is echt nodig!" oordeelt hij. "Ja, het is een kwestie van leven of dood," vul ik aan. We lachen.

Oke, hij zal over een uur weer bellen. Misschien is de situatie dan verbeterd? Sommige mensen zijn nog echte N.S.-believers.

Een uur later heeft hij gehoord dat er tussen Amersfoort en Zwolle helemaal geen treinen meer rijden. Tegen zoveel reisbelemmering kan zelfs deze diehard niet op. We maken een nieuwe afspraak. Want hij heeft al wat sporen verdiend.

IK WENS IEDEREEN HELE ROMANTISCHE FEESTDAGEN!

Goudzoekers kuil, 6. Slot.

"Wat voelde je toen je me nakeek?" wil Goudzoeker de volgende dag weten en vervolgt: "Ik keek nog op het perron of ik jou nog ergens zag lopen, maar niets. Nada." We hebben het over gisteravond. Daan is weer in stad L. terug. De evaluatie van de avond die ons beiden veel gedaan heeft, blijkt, is op MSN.

"Het was erg leuk," zeggen we nogmaals tegen elkaar. "Ik wil je weer zien," gooi ik er uit. "Ik jou ook. Dat kan dus geregeld worden."

"Wat vond je van mij?" Daan wil iets meer weten. Ik denk aan de stroom complimentjes die binnen rolden als kerstkaarten in december bij TNT. "Ik weet nog niet helemaal wat ik aan jou heb," geef ik dan eerlijk toe, "dat je steeds zei dat je me zo mooi en lief vindt."

"Moet dat nu?" De woorden vallen alsof je ergens net enthousiast naar binnen wil gaan en een groot ijzeren hek valt dan van boven naar beneden voor je neer om je de toegang te verhinderen.

MSN geeft geen klemtonen aan, dus ik zeg de zin in mezelf na. Nadruk op het woordje 'moet', of op het woordje 'nu'? Ik voel dat ijzeren hek me wegdrukken. En blokkade dringt zich opeens op tussen mensen die een seconde daarvoor nog met aarzelende romantische stapjes in elkaars richting deden. Of interpreteer ik het verkeerd? Ik weet alleen dat ik me van mijn stuk gebracht voel. Ik heb een time-out nodig.

"Ik ga boodschappen doen. Ik spreek je later wel."

"Is goed. Dag. Kus," reageert hij.

"Suffie," denk ik later als ik op mijn eigen verwarring uit de knoop haal, "je had moeten vragen wat hij bedoelde. Je had moeten uitleggen dat zijn vraag je overviel alsof iemand in een intieme, sfeerverlichte, knusse kamer opeens een bouwvaklamp van 100 watt aan doet." Maar ik kan er op terugkomen natuurlijk.

Na de boodschappen zet ik het gesprek dat nog op mijn scherm staat voort. Ik vertel hoe zijn zin "moet dat nu" op me overkwam. Zijn status staat op 'afwezig' en hij reageert dan ook niet. MSN-monoloog. Even afwachten maar. Een klank die er net een halve noot naast zat en de muziek vals deed klinken. We gaan even op het punt voor die verkeerde toon opnieuw starten.

De avond heeft hij bezoek weet ik. De volgende dag is Daan niet online op MSN. Ik schrijf een berichtje naar Goudzoeker, via de datingsite dus. De envelop blijft dicht, hij opent het niet. 

Maar: hij heeft toch nu wel eens mijn laatste tekst op MSN gelezen en mijn boodschap geeft wel aanleiding om wat gealarmeerd te zijn denk ik. Als ik hem was zou ik het misverstand zo snel mogelijk willen uitpraten. Zou ik niet willen dat het regenwolkje in onze roze lucht groter zou kunnen worden.

Ik voel een druppel onrust die me vaag bekend voor komt die ik met mijn hand wegveeg. "Nee, dat is geen regen. Het is een spatje. Weg ermee. Het is niet zo. Het is niet hetzelfde. Dat kan niet."

Ik bel hem. Hij neemt niet op. Ik spreek in. Het envelopje op de site blijft koppig dicht. Alsof het ons gesloten boek wil symboliseren. Hij wil niet weten wat ik hem vertel.

De dagen daarop zijn schrijnend stil. Ik voel een melancholische zweer kloppen onderin mijn buik. Steken van "could have been". Tranen van onmacht. En kwaadheid op mezelf omdat ik er zelf bij was, weer in dezelfde kuil liep.

Mijn laatste mail is de mail Der Ongeloof. "Je zou het nooit weer doen." "Waarom wil je er niet over praten? Wat is er bij je gebeurd? Waarom doe je zo?" "We hadden vrienden kunnen zijn op zijn minst. Het is zoooo jammer, Daan!" En meer uitingen van iemand die te klein is voor iets wat op de hoge plank staat. De Verklaring waar ik niet bij kan.

Na die uiting aan hem komt de acceptatie over me. Ik laat het los. 

He did it again. En het waarom zal een open vraag blijven.